W numerach

Na początku jest burza. Ryk morza i wiatru. Trzask pokładu pod naporem fal. Jęk lin – pod wpływem sił próbujących rozerwać konstrukcję okrętu. Łopot żagli. Krzyki marynarzy. Choreografia ich ruchów. Błyski, które rozdzierają mrok. Komendy bosmana. I grzmot. Pod pokładem – król i jego dwór. Niebo, które zlewa się z morzem w jedno. Chaos. Kapitan u władzy. Władcy – bezsilni. Modlitwy. Wyzwiska. Kadłub zdaje się pękać, liny rwą się w rękach. Kontury się zamazują. Coś nieujarzmionego rozrywa kształty.

Choć pracowałyśmy razem nad wieloma inscenizacjami, od Lorki po Bułhakowa, najgłośniejszą i szczególnie utrwaloną w pamięci widzów była ta, Króla Leara. Uzmysłowiłam to sobie w pełni ubiegłego roku, kiedy zaproszono mnie do Stratfordu na sympozjum poświęcone zmieniającej się roli kobiet w interpretacjach Shakespeare’a. Premiera Króla Leara w roku 1997 w Leicester Haymarket Theatre była wydarzeniem nie tylko dlatego, że kobieta zagrała tytułową rolę.

W ostatnich latach kultywowałam pewien osobliwy obyczaj: w momentach wewnętrznego niepokoju i przekonania, że świat zmierza w złym kierunku – czyli niestety nadto często – sprawdzałam, ile lat mają aktualnie Jane Goodall i David Attenborough i czy wszystko u nich dobrze. Za każdym razem informacja na Wikipedii uspokajała mnie: okej, są już wiekowi, ale nadal dzielę z nimi tę samą planetę.