W numerach

W letnie popołudnie pocą się ludzkie skóry i skórki liści. W miastach, w rezerwatach ludzi, stworzonych dla nas, jako kryjówki przed wszystkim, co niesie przyroda. Nadmiary słońca, deszczu, śniegu, liści, błota, suche kamienie, pustka, nierówne powierzchnie i brud – tego nie chcemy w mieście. Ale przyroda i tak wciąż tu działa i to w jedynym możliwym dla siebie stanie, to znaczy bez kontroli człowieka. I tak na przykład rok w rok, latem lepki gorąc zalewa ulice, szczeliny i szare ściany.

Moja „gorączka archiwum” starych zeszytów „Dialogu” wynika z mojej pracy, ostatnio głównie w grancie kontynuującym projekt „HyPaTia – Kobieca Historia Polskiego Teatru”. Przeglądałem „Dialogi” poszukując kobiet-krytyczek teatralnych, znajdując po drodze mnóstwo ciekawych rzeczy (oraz jak łatwo się domyślić, mnóstwo zupełnie nieciekawych, ale to wszystko wrażenia subiektywne).

W dyskusjach o Podlasiu już dawno nauczyliśmy się separować realne miejsce, w którym żyjemy wraz z jego problemami, takimi jak demograficzna zapaść, kryzys usług publicznych czy susza, od miejsca z fantazji snutej w zbiorowej wyobraźni. Oddzielamy słodko-gorzki porządek rzeczywistości od porządku spektaklu. Ten drugi wytwarza pocztówkowy byt, który pozwala handlować sentymentem i nieukojoną ponowoczesną tęsknotą za światem prostym, lecz prawdziwym.

Z Justyną Dziedziejko i Marcinem Maraszkiem rozmawia Magda Mosiewicz