W numerach

I nie, serial Sprzątaczka nie jest o tym, że „ubóstwo może dotknąć każdego”. Jest o czymś wręcz przeciwnym: że jeśli pochodzisz z ubóstwa, to najprawdopodobniej będziesz się z niego wygrzebywać całe życie, bez skutku. A jeśli z ubóstwa nie pochodzisz, to będziesz pieprzyć farmazony, że „ubóstwo może spotkać każdego”, mając zapewne na myśli bankrutów z Wall Street albo zwolnienia grupowe w korporacjach medialnych, które kilku twoich kolegów opijało na smutno w warszawskich knajpach.

Gdzie teraz mieszkasz? – W Berlinie – Ale masz fajnie, uwielbiam Berlin! – Tak, ale…

Klasyczny początek bezsensownej gadki, w którym migranckie doświadczenie urządzania sobie życia od zera i codziennej szarpaniny z nonsensami biurokracji konfrontowane są ze stereotypowym wyobrażeniem o alternatywnym metropolis tętniącym permanentnym rejwem i nieskrępowaną wolnością. Podczas gdy jeden z rozmówców, próbując wyjaśnić swoją „berlińską gorycz”, brnie coraz głębiej w opisy mało atrakcyjnych szczegółów nowej egzystencji, druga osoba pyta się: „W takim razie po co tam jesteś?”.

Teatr to w szczególnym stopniu zmysłowe medium, w którym jako istotne elementy percepcji dominują widzenie i słyszenie. W przypadku odbioru audytywnego należy odróżnić słyszenie od słuchania, czystą recepcję zmysłową, niekognitywne rejestrowanie dźwięków, od apercepcji, która poprzez refleksję intelektualną włącza w kontekst świadomości to, co zostało odebrane akustycznie. Słyszenie odnosi się przede wszystkim do nieartykułowanych dźwięków, odgłosów naturalnych, a także do specyficznego dźwięku języka, szczególnie brzmienia języka obcego.

Blue Monday