Szanowna Pani Ministro!
Mamy nadzieję, że przeczyta Pani to pismo, że przeczytają je urzędnicy i urzędniczki, pracownicy i pracownice Ministerstwa. I że stanie się początkiem pracy na rzecz lepszych rozwiązań w sektorze opieki.
Głos Rusłany Poberezhnyk, członkini prezydium Komisji Związkowej Pracownic i Pracowników Domowych brzmi mocno i pewnie, gdy czyta te słowa. Jest kwietniowe południe, centrum Warszawy. Przed Ministerstwem Pracy, Rodziny i Polityki Społecznej gromadzą się ludzie.
Mówiąc wprost mój problem polega na tym, że sprawia mi przyjemność oglądanie w teatrze i w filmie cierpienia dojrzałych kobiet. Dojrzałych czyli w wieku średnim i starszych (miarą dojrzałości jest według mnie niekoniecznie metryka, a samoświadomość). To przyjemność nie tyle sadystyczna, co raczej masochistyczna, bo się z nimi identyfikuję. Sublimuję w nie swój ból, bo ten, który widzę na ekranie i na scenie wydaje mi się wzniosły i piękny. Chciałbym aby moje cierpienie miało taką oprawę.
Z Michałem Buszewiczem rozmawia Magda Piekarska
To miejsce straszy tylko odrobinę: nabrzeże ze śladami przeszłości zabrane przez Bałtyk.
Próba zgadywania przyszłości wydaje się z góry skazana na porażkę. Jest w niej coś z masochizmu. Albo z naiwności. Przypomina to nieco samookaleczenie myślowe, które przynosi udawana racjonalność. Moim ulubionym przykładem jest książka Następne 100 lat. Prognoza na XXI wiek George’a Friedmana, wydana w 2009 roku. Autor stawia w niej tezy, które dziś z łatwością wrzuca się do koszyka z napisem „pop- -geopolityka”. Zdaniem Friedmana Polska w ciągu nadchodzącego stulecia ma stać się regionalnym liderem, a następnie – globalnym, obok Turcji i Japonii.
Z Michałem Januszańcem rozmawia Maciej Guzy
Ivana Sajko od lat pisze dramaty, które wymykają się wszelkim klasyfikacjom. Nie są to sztuki „do wystawienia” w tradycyjnym sensie, ale też nie można ich sprowadzić do literatury przeznaczonej do cichej lektury. Tworzy teksty pośrednie – partytury afektu, zbudowane z języka jako działania, gestu, obecności. Od lat łączy elementy performansu, muzyki i literatury politycznej, budując autorską poetykę oporu.
„Ekologie” to pierwsza odsłona cyklu rozmów z osobami działającymi na pograniczu sztuki i nauki. W każdym odcinku będziemy prezentować artystyczno-badawcze praktyki, które – choć wywodzą się z różnych dziedzin, instytucji i środowisk – łączy zainteresowanie podobnym obszarem wiedzy i doświadczenia. Do współtworzenia pierwszej części zaprosiłam osoby zajmujące się szeroko pojętą ekologią środowiskową – badaniem relacji między ludźmi i ich więcej-niż-ludzkim otoczeniem.
