"Zdarza się, że mężczyźni są niesłusznie oskarżani o gwałt, nie warto temu zaprzeczać” – przyznaje Amia Srinivasan w eseju Spisek przeciwko mężczyznom1 i dodaje, że sama zna dwa takie przypadki: pierwszy to zamożny mężczyzna okradziony z kilku kart kredytowych przez młodą oszustkę-desperatkę.
Detale:
Substancja wiodąca: polska Wikipedia
Dawkowanie: kilkanaście (kilkadziesiąt?) haseł
Rodzaj przeżycia: miks
Set&Setting: zwolnienie lekarskie z powodu zapalenia krtani, frustracja związana z mocno utrudnionym mówieniem, kilka ciemnych listopadowych wieczorów, miękkie światło nowej lampy z Ikei
Doświadczenie: kilkanaście lat czytania polskiej Wikipedii
Z Karoliną Gierdal rozmawia Kornelia Sobczak
„Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia” – głosi Artykuł 1, paragraf 1 polskiego Kodeksu karnego, czyli nullum crimen sine lege, jak nas uczyli Starożytni Rzymianie, ale wiemy przecież, że czasem prawo i sprawiedliwość to zupełnie różne rzeczy.
Narrator dramatu Jej słowo. Jego słowo. Ferdinanda von Schiracha stwierdza:
ONA
Początek był nowy i przejrzysty.
Dłoń zaciśnięta na kierownicy. Pięć palców, kółko.
Później kobieta siedzi w aucie, które mogłoby nie mieć dachu i pędzić.
Powierzchnia pod dłonią jest chropowata i układa się w nierówny wzorek, jak skórka wyschniętego owocu.
To skóra martwego zwierzęcia i metalowe coś, co nią obleczono. I tyle.
To skóra zwierzęcia, które nie jest zwierzęciem, odpowiada kobieta. Jak twoja, tylko inna.
Przygotowałam sobie cytat z Triny, od którego chciałam zacząć tę rozmowę: „co ty masz z tym valium?”
Historia się wydarza wcale nie za Wisłą. Taka mieścina, gdzie wszyscy widzą i reklamy, i promocje, i że zaraz będzie wojna. A wojny takiej, co się w ludziach toczy, nikt nie widzi.
Chodzi taki Pan po ulicy, co go właśnie nikt nie widzi. Nawet Babcia, co w tramwaju do mnie: „Nie widzisz, że stoi kobieta starsza!” – ona też niczego nie widzi. Swoją drogą, jej by pewnie też nikt już nie widział, gdyby nie to, że w tramwaju na obcych ludzi głos podnosi.
Między ulicą Juliana Tuwima, a ulicą Kubusia Puchatka stoi ściana. Niepozorne ograniczenie budynku, które, nie zwracając uwagi, mija się wielokrotnie. Jednego dnia przybywa element, który zaburza harmonię krajobrazu. Nagle, niespodziewanie, bombarduje mnie ogrom znaczeń. Zbliżam się, a zmiana ta olbrzymieje. Nowy kształt rośnie w profil, układa się w rozpoznawalne zakrzywienie płatków nosa, występ podbródka, linię policzka. Skojarzenia spływają jedno po drugim, szukając oparcia w historycznych datach, jubileuszowych kontekstach.
Niewiele jest doświadczeń bardziej uniwersalnych dla ludzkiej egzystencji niż ból. Percepcja bólu jest właściwie tak naturalna, jak zdolność do czucia czy oddychania. Z pewnością więcej ludzi rodzi się bez zmysłu wzroku (według różnych statystyk – od jednego do dwóch noworodków na sto tysięcy) czy słuchu (około trzy osoby na tysiąc przychodzą na świat z poważnym zaburzeniem słyszenia).
