„To jest zepsute zdjęcie. Zdjęcie, na którym nic nie widać.” – pomyślałam, patrząc w wyświetlacz komórki. Chciałam uchwycić potęgę natury ścierającą się z potęgą myśli. Jest tutaj koło – mocarna ponadludzka siła, która pozwala nam żyć. Jest prostokąt – dowód istnienia myśli konstruktorskiej człowieka. Drzewa, polana i ludzie mają poświadczać, że świat składa się z kształtów, a nawet brył. W takim układzie trwa harmonia niedzielnego popołudnia. A co uchwyciłam?
Z Małgorzatą Maciejewską rozmawia Weronika Murek
Z Elżbietą Kępińską rozmawia Ewa Hevelke
1.
Z Mirosławem Bańko i Miłoszem Biedrzyckim rozmawia Piotr Olkusz
Zaprosiłyśmy dwanaście osób zajmujących się pisaniem o tańcu i choreografii do nadesłania odpowiedzi na trzy pytania dotyczące tego, w jaki sposób rozumieją kategorię „dramaturgii tańca” i jak posługują się nią w swoich tekstach. Dziesięć osób nadesłało swoje odpowiedzi. W sondzie udział wzięli1:
Dramaturgia tańca współczesnego to prawdopodobnie jedno z najbardziej mglistych pojęć w dyskursie na temat tej sztuki1.
Przeleciała żywa mucha? A może mi się zdawało. Raz się pokazała, ja się ucieszyłem, rolnik pyta
– darować jej życie?
– darować.
Miron Białoszewski Zawał
