W numerach

Długo się zastanawiałam, czy pisać o tej książce. Bardzo mnie ona irytowała i długo nie mogłam zrozumieć dlaczego.

Przede wszystkim Zawadzka zaatakowała mój dom, Berlin jest moim domem. Berlin w jej oczach jest tylko miejscem wyzysku biednych migrantów, dokonywanym przez uprzywilejowanych białych Niemców, którzy udają aktywistów, a większość z nich głównie dobrze się bawi, ćpa i jest całkowicie naiwna politycznie, skoro nie zauważa własnych przywilejów. Zawadzką w tym mieście nie spotyka nic dobrego. Przeżywa same nieszczęścia i stąd bierze się gorycz.

Z Romanem Kosteleckim i Michałem Iljinem rozmawia Kornel Sobczak

Kumam. Mam tę samą gorycz. Tę samą albo trochę przynajmniej podobną. Mam jej całkiem sporo.

Jedna z moich pierwszych prac była podobna do tej, jaką wykonuje bohaterka Goryczy Anny Zawadzkiej: pomoc ogrodnika, płaca osiem złotych za godzinę na rękę, żadnej umowy, lato po maturach, ręce pocięte kolcami berberysów. Nie wyemigrowałam do Berlina, nigdy nie wyjechałam na dłużej nigdzie, wydawało mi się, że jestem na to zbyt głupia. Pracowałam w Polsce, w małym mieście, z którego pochodzę.