Jedna z moich pierwszych prac była podobna do tej, jaką wykonuje bohaterka Goryczy Anny Zawadzkiej: pomoc ogrodnika, płaca osiem złotych za godzinę na rękę, żadnej umowy, lato po maturach, ręce pocięte kolcami berberysów. Nie wyemigrowałam do Berlina, nigdy nie wyjechałam na dłużej nigdzie, wydawało mi się, że jestem na to zbyt głupia. Pracowałam w Polsce, w małym mieście, z którego pochodzę.
NIEKOŃCZĄCY SIĘ SIERPIEŃ. ANTOLOGIA NOWEGO DRAMATU BIAŁORUSKIEGO
Ustawione do wspólnego zdjęcia nie zmieściłyby się w kadrze, a to zaledwie szczupła reprezentacja. Czytamy opatrzony komentarzem wyciąg z pamiętników stu osiemdziesięciu dziewięciu wiejskich kobiet, wybranych spośród prawie dziewięćdziesięciu tysięcy (jak wyliczyła Antonina Tosiek, to jakby zebrać cały Nowy Sącz albo pół Olsztyna) uczestniczek, które nadsyłały swoje osobiste zapiski na kolejne państwowe konkursy między 1933 a 1995 rokiem.
NOTATKI NA MARGINESIE WSPÓŁCZESNEJ BIAŁORUSKIEJ SZTUKI
Z Darkiem Foksem rozmawia Barbara Klicka
Z Moniką Muskałą i Januszem Margańskim rozmawiały Barbara Klicka i Weronika Murek
SŁOWA
Cokolwiek, co wylosuję z przepastnego „worka słów” wielokrotnie już używanych – i, oczywiście, dawno zużytych – do pisania o dotychczasowej twórczości Darka Foksa, będzie miało zastosowanie również do jego dramatu: pastisz, ironia, mixed media, postmodernizm, gra, przechwycenie, sztubackość, repetycja, kultura wyczerpania, prowokacja, samozwrotność, „debordażowa” żonglerka motywami popkultury, remiksowanie, łączenie „wysokiego” z „niskim”…
Poznawać Sarah Kofman, począwszy od jej dzieciństwa, to tak jakby poznawać ją od końca. Rue Ordener, rue Labat, książka, na której przede wszystkim bazuje scenariusz Sarah Kofman. Podwójne wiązanie, jest jej ostatnią, opublikowaną kilka miesięcy przed samobójczą śmiercią filozofki w 1994 roku. Na pierwszej stronie książki Kofman zapisała: „Moje liczne książki być może były okrężną drogą, konieczną, by móc opowiedzieć «to»”
Być albo nie być – w stadzie.
Stawiam pytanie o potrzebę przynależności.
Bycie takim samym jak inni, pozwala czuć się bezpiecznie.
Jednak niepowtarzalność również kusi.
Kogo stać na taki luksus?
