– Jesteś tu, by rozpętać trzecią wojnę światową?
– Jestem tu, by zakończyć drugą.
Fragment ścieżki dialogowej filmu „Night of the Zombies”
KULTUROWE PODSTAWY WIARY W ZOMBIE
Gdyby nie istnieli, trzeba byłoby ich wymyślić, a że zostali wymyśleni, to teraz nie można odmówić im istnienia.
W styczniowym numerze „Dialogu” z 2021 roku ukazała się rozmowa Poszerzać pole tego, co możliwe, w której badaczki sztuk performatywnych – Anna Majewska i Ida Ślęzak – wraz z artystkami: Anią Nowak, Magdaleną Ptasznik, Agatą Siniarską oraz Magdą Szpecht podjęły refleksję nad kondycją i możliwościami współczesnych praktyk artystycznych. Dyskusja koncentrowała się wokół kryzysu wyobraźni w sztukach performatywnych oraz roli praktyk spekulatywnych jako sposobu na jego przezwyciężenie.
Z Mateuszem Szymanówką rozmawia Agata Siniarska
W numerze 2/2026 publikujemy obszerny blok tekstów poświęconych dramaturgii tańca. Znalazły się wśród nich esej, sondy, wywiady i narzędziownik, które przybliżają specyfikę praktyki dramaturgicznej w obszarze tańca współczesnego.
Na blok składają się teksty:
Z Filipem Matwiejczukiem rozmawia Weronika Murek
Zaprosiłyśmy cztery dramaturżki do udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące ich pracy. W sondzie udział wzięły:
Maja Zimmermann – dramaturżka i kuratorka tańca współczesnego i performansu. Obecnie jest członkinią zespołu programowego PACT Zollverein w Essen w Niemczech. Współpracowała z wieloma artystkami i artystami, choreografkami i choreografami oraz festiwalami. Bazując na wykształceniu akademickim w dziedzinie sztuk pięknych i wiedzy o tańcu, opracowywała seminaria, warsztaty i wystawy performatywne dotyczące tematów relacyjności, troski i dotyku.
Ja, blob, jestem enigmatyczną istotą i taką pozostanę na zawsze. Moje ciało, moja wewnętrzna organizacja, moja fizjologia, mój system sensoryczny, i tak dalej, są tak różne od waszych, że nie jesteście w stanie pojąć mojego świata. Nie macie sposobu, by odpowiedzieć na pytanie: „Jak to jest być blobem?”. Możecie jedynie interpretować moje działania przez pryzmat własnej subiektywności. W pełni świadoma tej rzeczywistości, autorka tej książki zdecydowała się przypisać mi ludzkie emocje, aby opowiedzieć moją historię.
