Telefon. Numer nieznany.
Córka: Cześć, tato! Możesz zadzwonić do babci, bo nie wiem, gdzie oni są. Zgubiłam się.
Tata: …
Córka: Poprosiłam jakiegoś pana z dziećmi, żeby pożyczył mi telefon.
Tata: … Gdzie jesteś?
Córka: Przy plaży. O, idzie już… To cześć!
Tata: …
Telefon do babci. Babcia nie odbiera.
Telefon do pana z dziećmi.
Tata: Dzień dobry. Przed chwilą rozmawiałem z córką…
Pan z dziećmi: Tak, ale już jej tu nie ma.
Tata: Przyszła po nią babcia?
Pan z dziećmi: Babcia? Brat... czytaj więcej
Siedziałem w punkcie widokowym na Brzozowskiej Górze, niedaleko Węgorzewa. Zbudowano tu za pieniądze Unii Europejskiej (85 procent finansowania) trasy rowerowe biegnące głównie śladem dawnych torów kolejowych, z odboczkami ku takim viewpointom, postawiono na nich altanki, niezniszczone, eleganckie. Wokół rozciągały się Mazury Garbate, niezapaprane tłumami znad głównych jezior, słabo zaludnione. Z szosami ponaprawianymi, z farmami na przyzwoitym poziomie. Ale i – gdy zjechać w bok – z traktami kocich łbów, malowniczymi acz archaicznymi i uciążliwymi nie do zdzierżenia. Tudzież z... czytaj więcej
W tym tygodniu wyjątkowo blog dramatyczny, przysłany przez naszego autora i tłumacza, Krzysztofa Puławskiego. (Red.)
Sytuacja ogólnie nie jest łatwa i trudno nam się jeszcze połapać w jej meandrach i zawiłościach: to jest, tego nie ma, to jest drogie i tego nie ma, to jest bardzo drogie, chociaż jest, ale nie wszędzie i tylko po dwie sztuki, no istna szarada. Niektórzy to nawet zaczynają odwiedzać dziadków i wypytywać, jak to było za komuny, ale bardziej światli obywatele – tacy jak... czytaj więcej
Legnicka fontanna kosztowała szesnaście milionów. Nie sama fontanna. Zainstalowano także system krat mających zabezpieczać fontannę przed kradzieżą lub dewastacją. Niemałe wydatki poniesiono również w związku z aranżacją otoczenia: posadzono między innymi jakiś tysiąc małych cisów, z których duża część szybko padła, bo już dwa dni po inauguracji wodotrysku całą okolicę pokryło błoto, muł i głębokie kałuże. Urząd Miasta zapewniał, że deszcz, który zalał alejki, jest rzeczą naturalną (z czym nie sposób się nie zgodzić – deszcz jest rzeczą naturalną), więc to zrozumiałe, że szesnaście... czytaj więcej
„Zdecydowałem się zrobić spektakl «ku pokrzepieniu serc»” – mówił Jan Klata przed premierą inscenizacji arcyfarsy Czego nie widać Michaela Frayna na sopockiej scenie Teatru Wybrzeże. Branie dosłownie rozmaitych ironii Jana Klaty bywa niebezpieczne, ale ponieważ trudno byłoby znaleźć inny sensowny powód wzięcia przezeń tego dzieła na afisz, więc zaryzykujmy. W pauzie między aktami na elementach dekoracji wyświetlane są filmy świadczące o, by tak rzec, wielorakiej militaryzacji otoczenia: przemarsze wojsk, ale i kipiące spektakularnym przepychem defilady, ale i dzieci bawiące się w... czytaj więcej
Rozbiła bank! Jest w finale Nagrody Gombrowicza i Nagrody Literackiej Gdynia, już zdobyła Nagrodę Specjalną w konkursie Debiut Literacki – Pióro Roku 2021 i Nagrodę ArtRage. Parę dni temu jej autoadaptacja weszła w próby w Łaźni Nowej, premiera w nowym sezonie. Mowa o książce Mateusza Pakuły Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję, wydanej przez Wydawnictwo Nisza. Autor sam wystawi swój tekst, raczej już bez wplecionej w środek sztuki Stanisław Lem vs Philip K. Dick (drukowaliśmy ją w grudniu 2020), bo jej inscenizacja przygotowana na tejże nowohuckiej... czytaj więcej
Jeszcze wczoraj rano ukazał się wywiad. „Brak zaufania nie powstał z mojej winy” – mówił w nim „Newsweekowi” dyrektor podkreślając, że nie do zakwestionowania jest jego rola w tworzeniu TR Warszawa jako kulturotwórczego miejsca. O swojej roli mówił też kilka godzin później, powtarzając, że współtworzył to miejsce, czuje się więc również współodpowiedzialny za dokonujący się w teatrze rozpad. Ogłosił jednocześnie zakończenie swojej pracy na stanowisku zastępcy dyrektora do spraw artystycznych z końcem kadencji; zapewnił, że nie będzie się ubiegał o nią w kolejnej, a dopytywany przyznał, że... czytaj więcej
Znacie historię Obiego? Mniej więcej piętnaście lat temu na Facebooku pojawił się profil Obie Dog’s Journey ze zdjęciami przerażająco otyłego jamnika. Pies ważył trzydzieści pięć kilo i nie był w stanie sam się poruszać. Właściciele podwieszali go na specjalnych pasach, by móc wyjść z nim na trawnik. O bieganiu nie było mowy, łapki zwierzęcia nie dotykały podłoża. Nora Vanatta, nowa właścicielka, rozpoczęła długi i żmudny proces odchudzania zwierzęcia. Profil, na którym opisywała codzienne zmagania, obserwowało coraz więcej... czytaj więcej
Rzuciło mnie na chwilę do Krakowa, chciałem zaliczyć pewną zaległość w Starym Teatrze. Ale okazało się, że trafiam na Noc Teatrów, kiedy na przedstawienia obowiązują bezpłatne wejściówki. O rezerwacji nie było mowy, trzeba było użyć protekcji. Teatr był wypełniony po brzegi. Na otwarcie drzwi widowni czekałem w sali Modrzejewskiej, przycupnąwszy na jednym z krzeseł ustawionych w półkole, najwyraźniej do jakiejś dyskusji czy warsztatu. Co i rusz z głównego foyer wpadały osoby, przepytując się wzajemnie: czy to tutaj będzie, na pewno? Nie ulegało wątpliwości: byli w tym gmachu pierwszy raz... czytaj więcej
Dziś w łódzkim Powszechnym siedemdziesiąta premiera wyreżyserowana społecznie (informuje pogrubieniem plakat) przez dyrektorkę sceny. Pierwszą taką społeczną aktywność dyrektorka podjęła w 2005 i od tej pory jej teatr regularnie i na wiele sposobów komunikuje światu, że na jego czele stoi społeczniczka, która – cytuję za stroną Powszechnego – „z tytułu tych realizacji nie otrzymuje żadnego honorarium”, bo przecież – znów pogrubienie – reżyseruje społecznie.
Warto potraktować te wpisy z należytą powagą, gdyż Teatr Powszechny w Łodzi nawiązuje nimi do... czytaj więcej
