Wchodzę do urzędu miasta, wydziału rejestrującego zmiany w życiu uczestniczki życia obywatelskiego. Pusto, cicho, ascetycznie. Z mojej prawej wiją się schody na pierwsze piętro, z lewej – siedzą państwo kierujący ruchem, jeśli ktoś się zjawia. Na wprost papier listowy do komunikacji z organami. Uderza mnie prostota i schematyczność. Moje życie zamyka się w tych trzech przegródkach? Po lewej, po prawej i na wprost? Smutno mi się zrobiło i sztywno w kręgosłupie.
Daniela Komędera, Ramona Nagabczyńska, Weronika Pelczyńska, Maria Stokłosa i Iza Szostak opowiadają Kindze Senczyk o Centrum w Ruchu
„POTRZEBUJEMY TREŚCI, KTÓRE MAJĄ ZNACZENIE. DOMAGAMY SIĘ FORM, KTÓRE JESZCZE NIE ISTNIEJĄ. TWORZYMY WIELE SCEN, BO JEDNA TO ZA MAŁO.”
Wojciech Grudziński kształcił się w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej im. Romana Turczynowicza w Warszawie, następnie studiował taniec współczesny na Codarts – University of the Arts w Rotterdamie. Później ukończył program magisterski w DAS Graduate School – Academy of Theater and Dance w Amsterdamie. Jego pierwsze doświadczenia zawodowe obejmowały współpracę z instytucjami tańca i udział w projektach choreograficznych oraz performatywnych, między innymi w Irlandii.
– Jesteś tu, by rozpętać trzecią wojnę światową?
– Jestem tu, by zakończyć drugą.
Fragment ścieżki dialogowej filmu „Night of the Zombies”
KULTUROWE PODSTAWY WIARY W ZOMBIE
Gdyby nie istnieli, trzeba byłoby ich wymyślić, a że zostali wymyśleni, to teraz nie można odmówić im istnienia.
W styczniowym numerze „Dialogu” z 2021 roku ukazała się rozmowa Poszerzać pole tego, co możliwe, w której badaczki sztuk performatywnych – Anna Majewska i Ida Ślęzak – wraz z artystkami: Anią Nowak, Magdaleną Ptasznik, Agatą Siniarską oraz Magdą Szpecht podjęły refleksję nad kondycją i możliwościami współczesnych praktyk artystycznych. Dyskusja koncentrowała się wokół kryzysu wyobraźni w sztukach performatywnych oraz roli praktyk spekulatywnych jako sposobu na jego przezwyciężenie.
– Kiedy skończy się ta wstrętna zima? – pyta pani przy stoliku w kawiarni obok – na szczęście za tydzień ma być na plusie – uspokaja siedzący w pobliżu nastolatek. Kilkanaście ostatnich tygodni przywróciło stary porządek, a w nim też i prawo do marudzenia na zimno, więc próbowałam stłumić w sobie odruchowe potępienie narzekania na brzydką pogodę. Nikt za bardzo nie lubi, jak się mu przypomina, że śnieg przydaje się w kraju zagrożonym od kilku lat suszą hydrologiczną, a tym bardziej jak robi to przypadkowa osoba w kawiarni.
KAŻDA/Y RODZI SIĘ KOBIETĄ
„To jest zepsute zdjęcie. Zdjęcie, na którym nic nie widać.” – pomyślałam, patrząc w wyświetlacz komórki. Chciałam uchwycić potęgę natury ścierającą się z potęgą myśli. Jest tutaj koło – mocarna ponadludzka siła, która pozwala nam żyć. Jest prostokąt – dowód istnienia myśli konstruktorskiej człowieka. Drzewa, polana i ludzie mają poświadczać, że świat składa się z kształtów, a nawet brył. W takim układzie trwa harmonia niedzielnego popołudnia. A co uchwyciłam?
