Florentina Holzinger to artystka, której właściwie nikomu już nie trzeba przedstawiać, ale może jednak warto od tego zacząć. Jest pochodzącą z Austrii choreografką, reżyserką i performerką, choć sama częściej określa się jako pomysłodawczyni i współtwórczyni spektakli.
Dramaturgia tańca współczesnego to prawdopodobnie jedno z najbardziej mglistych pojęć w dyskursie na temat tej sztuki1.
Zaprosiłyśmy cztery dramaturżki do udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące ich pracy. W sondzie udział wzięły:
Maja Zimmermann – dramaturżka i kuratorka tańca współczesnego i performansu. Obecnie jest członkinią zespołu programowego PACT Zollverein w Essen w Niemczech. Współpracowała z wieloma artystkami i artystami, choreografkami i choreografami oraz festiwalami. Bazując na wykształceniu akademickim w dziedzinie sztuk pięknych i wiedzy o tańcu, opracowywała seminaria, warsztaty i wystawy performatywne dotyczące tematów relacyjności, troski i dotyku.
Zaprosiłyśmy pięcioro choreografów i choreografek do udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące tego, na czym polega ich współpraca z dramaturgami i dramaturżkami. W sondzie udział wzięli:
Dramaturgia tańca – narzędziownik to projekt, który wziął się z potrzeby usystematyzowania własnej wiedzy i metod pracy. Dramaturgii tańca nie uczyłem się na uniwersytecie, ale na próbach spektakli choreograficznych i warsztatach sztuk performatywnych. Na pewno kluczowy był w tym procesie czterokrotny udział w kursie Choreografia w Centrum, którego moduł zaawansowany „Proces” skończyłem w tym roku.
W numerze 2/2026 publikujemy obszerny blok tekstów poświęconych dramaturgii tańca. Znalazły się wśród nich esej, sondy, wywiady i narzędziownik, które przybliżają specyfikę praktyki dramaturgicznej w obszarze tańca współczesnego.
Na blok składają się teksty:
Wojciech Grudziński kształcił się w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej im. Romana Turczynowicza w Warszawie, następnie studiował taniec współczesny na Codarts – University of the Arts w Rotterdamie. Później ukończył program magisterski w DAS Graduate School – Academy of Theater and Dance w Amsterdamie. Jego pierwsze doświadczenia zawodowe obejmowały współpracę z instytucjami tańca i udział w projektach choreograficznych oraz performatywnych, między innymi w Irlandii.
W styczniowym numerze „Dialogu” z 2021 roku ukazała się rozmowa Poszerzać pole tego, co możliwe, w której badaczki sztuk performatywnych – Anna Majewska i Ida Ślęzak – wraz z artystkami: Anią Nowak, Magdaleną Ptasznik, Agatą Siniarską oraz Magdą Szpecht podjęły refleksję nad kondycją i możliwościami współczesnych praktyk artystycznych. Dyskusja koncentrowała się wokół kryzysu wyobraźni w sztukach performatywnych oraz roli praktyk spekulatywnych jako sposobu na jego przezwyciężenie.
