protest

Jeszcze dziewięć miesięcy temu wydawało się, że coś się wreszcie zmienia. Śmierć szesnastu ludzi pod gruzami niedokończonego dworca kolejowego w Nowym Sadzie – to był ten punkt graniczny, ten czarny atrament, który rozlał się na zbyt długo białym papierze publicznej obojętności. Katastrofa budowlana w Nowym Sadzie, która pochłonęła szesnaście ofiar, była tylko iskierką. Zapaliła proch, który już dawno się zbierał pod skorupą skorumpowanego państwa, w którym zamiast odpowiedzialności króluje cynizm, a refleksja to pojęcie obce.