DĄBEK: Jako artyści związani ze Starym Teatrem w rozmaity sposób praktykujecie pisanie dla sceny. Będąc w środku procesu twórczego, przyglądacie się efektom swoich działań oraz kolegów i koleżanek. Niektórzy i niektóre z was regularnie dzielą się praktyczną wiedzą na zajęciach z pisania dla teatru.
W marcu minęło dziesięć lat od śmierci Jolanty Brzeskiej – działaczki społecznej, założycielki i jednej z liderek Warszawskiego Stowarzyszenia Lokatorów, w ostatnich latach życia zaangażowanej w obronę praw eksmitowanych i represjonowanych mieszkańców stołecznych budynków w ramach dzikiej reprywatyzacji. Sama była jej ofiarą:
Rok po katastrofie smoleńskiej do teatru wracają „idee, symbole i resentymenty, których korzenie tkwią w Polsce rozbiorowej” – pisała na łamach „Polityki” Aneta Kyzioł1. Tragedia popchnęła polskich twórców w stronę repertuaru narodowego i refleksji o wspólnocie, a niekiedy podważeniu dotychczasowych historycznych modeli narracyjnych i weryfikacji bohaterów narodowych.
