Dorota Masłowska w Pawiu Królowej pisze, że „pojechanie na Ojca Świętego”, jak ironicznie nazywa pielgrzymki papieskie, motywowane jest tym, że ludzie chcą „choć raz zobaczyć sobie na żywo kogoś naprawdę znanego” 1.
Jakub Skrzywanek
Spartakus. Miłość w czasach zarazy jest wyrzutem sumienia społeczeństwa, które pozwala na wieloletnie zaniedbania w obszarze finansowania służby zdrowia, zwłaszcza w obszarze psychiatrii dziecięcej. Trafiają tam także osoby nieheteronormatywne, na co bez wątpienia ma wpływ szczucie na społeczność LGBT w Polsce. Głównym bohaterem spektaklu Jakuba Skrzywanka jest Wiktor – transpłciowy mężczyzna.
To tekst o scenicznej rekonstrukcji przemocy seksualnej; jego tematem jest afektywny odbiór, dla którego staram się znaleźć odpowiednią – albo przynajmniej jakąkolwiek – formę językową. Ująć w ramę, starannie ponazywać, wyjść z mgły intensywnych doświadczeń, napisać taki, powiedzmy, esej w czterech aktach utrzymany w postkrytycznym duchu
Praca z dziełem tak głęboko zakorzenionym w kulturze wizualnej jak Requiem dla snu jest ogromnym wyzwaniem. Twórcy spektaklu zapowiadają w opisie, że podstawą adaptacji jest książka autorstwa Huberta Selby’ego z 1978 roku. Po polsku, w tłumaczeniu Elżbiety Gałązki-Salamon, powieść ukazała się w niewielkim nakładzie dopiero w 2010 roku, a więc dziesięć lat po premierze głośnego filmu Darrena Aronofskiego.