sztuka polityczna

Zaproszenie do napisania tego tekstu mnie zelektryzowało. Redakcja miesięcznika „Dialog” zwróciła się do mnie z pytaniem: „Jak bardzo nie zrozumieliśmy pojęcia polityczności Rancière’a?”. A więc inne osoby z mojego pokolenia, zaangażowane w kreowanie dyskursów i praktyk artystycznych, mających ambicję transformowania rzeczywistości społecznej, również czują, że coś jest nie tak z politycznością sztuki, literatury czy teatru; że polityczność jakby z nich wyparowała.

W 2024 roku napisałam dla „Czasu Kultury” esej Surrealistyczna mapa świata. Chciałam wtedy uporządkować własne myślenie o kolejnych wystawach poświęconych surrealizmowi, które mnożyły się w najważniejszych instytucjach sztuki: od Surrealism Beyond Borders, przygotowanej przez Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku i później pokazywanej w Tate Modern, po Surrealism and Magic: Enchanted Modernity, która z Peggy Guggenheim Collection w Wenecji trafiła do Barberini w Poczdamie.