Nie lubisz jak dzieli się teatry na artystyczne i pozostałe?
Chyba nie lubię. Nie lubię też, jak się mówi: to jest zły teatr, a to jest dobry teatr. Ta niechęć wynika z codziennych doświadczeń. Z tego, że pracuję w teatrze, który nie jest specjalnie uznawany.
Co to znaczy?
Z tyłu sceny umieszczono witrynę chłodniczą, taką, z której wydaje się w sklepach mięso. Czeka gotowe, pocięte na kawałki, posortowane według cen i gatunków. Zamiast martwych zwierząt, wewnątrz leży nieżywy już Gibarian (Natasza Aleksandrowitch), a na ladzie zamiast wagi stoi radio Kasprzaka. W następnych scenach aktorka opuści sarkofag, aby wcielić się w rolę Giorgii Burton, upłynniając tym samym relację między żywym i martwym oraz zawieszając różnicę między ludźmi oraz quasi-ludzkimi tworami F, produkowanymi przez planetę na podstawie wspomnień i emocji mieszkańców stacji.
W polskim teatrze pierwszej dekady dwudziestego pierwszego wieku, jak widać w krótkim przeglądzie Eweliny Wejber-Wąsiewicz, „niechciana ciąża jest tematem słabo eksponowanym. Motyw aborcji pojawia się częściej jako jeden z elementów fabuły potęgujący dramatyzm akcji, a nie jako główny temat”.
