Przybyli sławni profesorowie, narodowy dyrektor i główny prezes, by oddać hołd pięciu Tytankom. Panowie zasiedli na podwyższeniu, one skromnie w krzesłach wśród publiczności. Panowie ze swadą, one milczące. Panowie anegdoty o piłkarstwie, wspomnienia, fragmenty ról, narzekania na młodzież, a Tytanki – cichutko i może ciut pobłażliwie, ale nie bez przyjemności patrzyły, jak się przed nimi rozpościerają cudze ogony pawie.
„Niniejsza książka różni się od wielu innych słowników” – pisał Zbigniew Raszewski w 1973 roku w Przedmowie do pierwszego tomu Słownika biograficznego teatru polskiego. „Jest pierwszym tomem wydawnictwa, które wedle postanowień Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk winno się ukazywać stale, a więc nie ma zamierzonego końca. Jest słownikiem zawodowym. Grupuje życiorysy osób współpracujących z teatrem polskim zawodowo i w tej dziedzinie dąży do kompletności. […] W pierwszym tomie zbiera biogramy artystów i działaczy, których życie przypadło na dwustulecie 1765-1965.
