Ivana Sajko od lat pisze dramaty, które wymykają się wszelkim klasyfikacjom. Nie są to sztuki „do wystawienia” w tradycyjnym sensie, ale też nie można ich sprowadzić do literatury przeznaczonej do cichej lektury. Tworzy teksty pośrednie – partytury afektu, zbudowane z języka jako działania, gestu, obecności. Od lat łączy elementy performansu, muzyki i literatury politycznej, budując autorską poetykę oporu.
