Czy Hamlet da się lubić?

Małgorzata Semil
Blog
29 Mar, 2022
1992

„Wystarczy […] otworzyć dowolną stronę szekspirowskiej tragedii o duńskim królewiczu, aby natrafić […] na te same, hamletyczne pytania. To niesamowite, jak bardzo są one współczesne, jak bardzo trafne […] Czy jest w ogóle sens szukać na nie odpowiedzi? Może lepiej zastanowić się, co one znaczą? O co i kogo – oraz jak – pytają?”

Ten wstęp, wygłoszony przez pewnego profesora filozofii oraz widok czterech ekspertów, wybitnych przedstawicieli świata teatru, literatury i nauki powstrzymał mnie przed zmianą kanału, za który – nie chcąc – płacę. Panowie zgrabnie i z wtrętami erudycyjnymi zreferowali fabułę dramatu, zahaczając między innymi o to, dlaczego Hamlet źle traktuje Gertrudę, jaką to książkę czyta, czy spał z Ofelią (w końcu dla aktorów ma to znaczenie elementarne), dlaczego Ofelii się tak łatwo „poluzowały klepki” i czy Hamlet jest wariatem (tak utrzymywał prowadzący, ale eksperci tego nie podjęli). Wreszcie pan profesor skonstatował, że „Hamlet nie jest miłym człowiekiem. Trzymając się literalnie tej książki, ginie przez niego sześć osób: Ofelia rzuca się do rzeki, bo wcześniej to on ją rzucił i zabił jej ojca, ginie Rosenkrantz i Guildenstern, Laertes wreszcie i ginie też król uzurpator” 1 – i z wielce zadowoloną miną przeszedł do puenty. „Ten student teologicznego wydziału uniwersytetu w Wittenberdze jest prawdziwym siewcą śmierci. Okazuje się, że śmierć, jak zawsze, przychodzi z Niemiec”.

Puenta była warta każdych pieniędzy. Tylko strach pomyśleć, co będzie, jeśli podążając tym tropem ktoś zacznie dociekać dlaczego Polonius, jedna z najgłupszych i najbardziej abominacyjnych postaci w tej sztuce, nazywa się tak, jak się nazywa i co z tego współcześnie wynika.

  • 1.  Tak naprawdę Hamlet ma na sumieniu siedem trupów, bo ginie też Gertruda.

Udostępnij

Małgorzata Semil

W zespole redakcyjnym „Dialogu” od 1966 roku. Absolwentka Wydziału Filologii Angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Pełniła funkcję kierownika literackiego Teatru Powszechnego w Warszawie. Tłumaczka. Jest współautorką Słownika współczesnego teatru oraz antologii New Europe: Plays from the Continent.  Współpracowała z biennale „New Plays From Europe”  (Bonn/Wiesbaden), gdzie podczas ostatnich pięciu edycji prowadziła Forum Dramatopisarzy.  Przetłumaczyła na język polski  blisko sto pięćdziesiąt utworów dramatycznych pisarzy anglojęzycznych: afrykańskich (m.in. Wole Soyinka), amerykańskich (m.in. Charles Ludlam,  Neil LaBute, Sarah Ruhl), angielskich (m.in. Caryl Churchill, Mark Ravenhill), australijskich (m.in. David Williamson), irlandzkich (m.in. Brian Friel,  Enda Walsh), kanadyjskich (m.in. Judith Thompson) szkockich (m.in. David Greig) i nowozelandzkich. Należy do League of Professional Theatre Women, w Stowarzyszeniu Autorów ZAiKS przewodniczy Sekcji Autorów Dziel Dramatycznych.