Krzysztof Bizio tworzy teatr minimalny, teatr spotkania dwóch, może trzech osób, które w małej, zamkniętej przestrzeni prowadzą przyziemne rozmowy bądź podejmują zdecydowane, nasycone agresją akty działania. Ponura wegetacja w poczuciu wykluczenia bądź dynamiczne starcie oprawcy z ofiarą to awers i rewers twórczości dramatopisarskiej autora Toksyn, Lamentu czy Śmieci.
