Wbrew zachodniemu dyskursowi historycznemu, który rodowód performansu widzi w przekroczeniu malarstwa (abstrakcyjny ekspresjonizm Pollocka czy antropometry Yvesa Kleina) czy w poszerzeniu pola teatru i literatury (wczesna awangarda i ruch Dada), chcę dowieść, że jeden z najciekawszych nurtów performansu, który pojawił się w Polsce na początku lat siedemdziesiątych, wyłonił się z obszaru architektury i związany był z metodą dydaktyczną Oskara Hansena.
