W numerach

Udostępnij

Przedstawiamy wybrane eseje i artykuły drukowane na łamach "Dialogu".

Ewa Guderian-Czaplińska
Dialog Luty 2020 | 2 (759)

Ten tytuł – wiem o tym – brzmi z jednej strony nazbyt uzurpatorsko, jakbym chciała ogłosić zamknięcie jakiegoś zjawiska, a z drugiej strony może budzić zdziwienie, jako że krytyka towarzysząca, o jakiej najczęściej myślimy przywołując ten termin, jest już bytem historycznym i, doprawdy, nie trzeba jej ani zamykać, ani głosić jej wyczerpania, ponieważ już dawno wyczerpała się sama.

Joanna Krakowska
Dialog Luty 2020 | 2 (759)

Krzysztof Varga napisał pięć lat temu w „Dużym Formacie” tekst zatytułowany: Śmierć krytyka, czyli czas entuzjastek 1. Otwiera go następujący akapit:

Jacek Sieradzki
Dialog Luty 2020 | 2 (759)

„Od razu było wiadomo, że to się tak skończy” – powiedziała osoba, z którą wspólnie oglądaliśmy Blisko, kameralny dwuosobowy dramat wystawiony w pół-offowym (nieinstytucjonalnym, autorskim, ale zatrudniającym profesjonalistów) warszawskim Teatrze Młyn.

Weronika Parfianowicz
Dialog Styczeń 2020 | 1 (758)

Wyobraźcie sobie, że bierzecie udział w warsztatach. W waszej grupie są osoby z różnych krajów, a głównym tematem jest aktywizm klimatyczny i związane z nim wsparcie psychologiczne. Po krótkiej dyskusji okazuje się jednak, że potrzebę wsparcia generuje nie tyle aktywizm, ile pewien model pracy i zaangażowania, wspólny dla wszystkich, niezależnie od obszaru działalności. Model, który opisać można jednym słowem: NADPRODUKCJA. To ona okazuje się źródłem waszych frustracji, wypalenia, chronicznego zmęczenia, napięć we współpracy z innymi.

Ewa Hevelke
Dialog Styczeń 2020 | 1 (758)

– Panie dyrektorze, czy pan chodzi w polskich butach?
– Chodzę, bo muszę!

Tak rozpoczęła się rozmowa z Romanem Terlikowskim, dyrektorem Instytutu Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie, opublikowana w „Przekroju” w połowie lat osiemdziesiątych. 

Elżbieta Zimna
Dialog Styczeń 2020 | 1 (758)

DWA TEATRY

W Czechach od kilkudziesięciu lat grają dwa teatry, w których występują wyłącznie nie-aktorzy, a ich twórcami są osoby, które nigdy nie studiowały w szkołach artystycznych.

Piotr Morawski
Dialog Styczeń 2020 | 1 (758)

Podstawową sytuację teatralną dałoby się opisać również tak: w czasie wolnym od pracy jedni ludzie oglądają innych, którzy właśnie pracują; a do tego jeszcze, by móc oglądać, jak pracują inni, ludzie kupują bilety. Praca wykonywana jest w świetle reflektorów, podczas gdy na widowni zwykle panuje mrok. Z tej perspektywy każdy spektakl jest więc wypowiedzią na temat pracy, choć często – w większości wypadków – jest to wypowiedź niestematyzowana. Fikcja przedstawienia przesłania relacje ekonomiczne panujące między widownią a sceną, a pakt ten z rzadka jest zrywany.

Zbigniew Naliwajek
Dialog Grudzień 2019 | 12 (757)

Jean-Pierre Duprey (1 I 1930, Rouen – 2 X 1959, Paryż) bardzo wcześnie zaczął czytać Rimbauda, Lautréamonta, Jarry’ego, Artauda i postanowił zostać poetą. Jego wczesne wiersze pochodzą z lat 1945-1947. W powstałym w 1946 roku piśmie literackim „Seine” ­Jacques Brenner opublikował cztery wiersze młodego poety. Pod koniec 1947 roku, w liście do redaktora ukazującego się w Marsylii pisma „En marge”, wysłał szesnaście wierszy: „Szanowny Panie, mam dopiero szesnaście lat i niczego bardziej na świecie nie lubię niż poezji i muzyki. Sam piszę od jakiegoś czasu.

Piotr Gruszczyński
Dialog Grudzień 2019 | 12 (757)

Zacznę od prostych objaśnień. Kiedy w poniedziałek 14 października zamieściłem na Facebooku wpis o treści: „Czy jest w GW («Gazecie Wyborczej») recenzja z Capri? Czy już sobie odpuściliśmy na maxa?”, chciałem się dowiedzieć, czy może gdzieś w zakamarkach internetowego wydania ukrył się tekst, który chciałem przeczytać. Przywykłem do tego, że gazety mające za zadanie komentować świat na bieżąco, także recenzje publikują jak najszybciej. Wziąwszy pod uwagę, że premiera była w sobotę, oczekiwanie recenzji w poniedziałkowym wydaniu nie było niczym nadzwyczajnym.

Udostępnij