W numerach

Udostępnij

Przedstawiamy wybrane eseje i artykuły drukowane na łamach "Dialogu".

Justyna Lipko-Konieczna
Dialog Kwiecień 2021 | 4 (773)

1.

Monika Kwaśniewska
Dialog Kwiecień 2021 | 4 (773)

Z biegiem czasu dezorientacja i próby odnalezienia sensu w zwodniczych, pozbawionych wewnętrznej logiki etycznych tezach osłabiają zdolność do stawiania oporu
Naava Smolash Siłowa perswazja i kurs na zwyczajność

 

Katarzyna Waligóra
Dialog Kwiecień 2021 | 4 (773)

W czerwcu 2017 roku Telewizja Polska i Polskie Radio zorganizowały galę wręczenia nagród Festiwalu Dwa Teatry. Za najlepszą rolę kobiecą w spektaklu Teatru Telewizji jury przyznało nagrodę Joannie Szczepkowskiej, której monodram – Goła Baba – został przeniesiony na małe ekrany kilka miesięcy wcześniej. Atmosfera wokół Telewizji Polskiej, zarządzanej już wówczas przez Jacka Kurskiego, gęstniała, bo media publiczne coraz chętniej zamiast przekazywania informacji, zajmowały się głoszeniem prorządowej propagandy.

Ewa Hevelke
Dialog Kwiecień 2021 | 4 (773)

Joanna Szczepkowska urodzona w święto pracy 1953 roku. Córka Andrzeja Szczepkowskiego, aktora, prezesa, senatora. Wnuczka Jana Parandowskiego, pisarza, prezesa, dwukrotnie zgłoszonego do literackiej Nagrody Nobla. Córka aktorki Romy Szczepkowskiej. To mamy ustalone.

Piotr Morawski
Dialog Marzec 2021 | 3 (772)

Czarna aktorka Jodie Turner-Smith ma zagrać Annę Boleyn; wcześniej w Wiedźminie wystąpiła już w roli elfki. No i się porobiło – że skandal, że jak to, bo prawda historyczna, przekłamanie, że to niebezpieczne, no a poza tym wiadomo przecież doskonale, że elfy są białe. Elfki zresztą też. Na pewno są też – o czym nietrudno się przekonać – pełnosprawne. I zapewne heteronormatywne.

Zuzanna Berendt
Dialog Marzec 2021 | 3 (772)

Mówienie w swoim imieniu, opowiadanie o sobie i zdawanie sprawy ze swojego doświadczenia to tryby wypowiedzi, które Joanna Krakowska wymienia jako manifestacje nurtu auto-teatralnego rozwijającego się w ostatnich latach w obszarze polskich sztuk performatywnych. Aktorzy mówią o sobie i występują w swoim imieniu w Rewolucji, której nie było (Teatr 21, 2018), Mikrodziadach (Komuna//Warszawa, 2016) czy Take It or Make It (Teatr Polski w Bydgoszczy, 2016).

Jakub Papuczys, Katarzyna Waligóra
Dialog Marzec 2021 | 3 (772)

Jeśli ktoś szukałby jednej cechy łączącej wszystkich bohaterów dramatów Michała Buszewicza, to prawdopodobnie byłaby to skromność. Osoby zaludniające te teksty często są zagubione, niepewne i delikatne, jakby ktoś w ostatniej chwili wyjął ich z drugiego planu i postawił na środku sceny w pełnym blasku reflektorów. To oczywiście generalizacja. Patrząc na liczne i różnorodne projekty podejmowane przez Michała Buszewicza od debiutu w 2012 roku, obejmujące dramaturgię, dramatopisarstwo, reżyserię, ale także działania edukacyjne, można wyznaczyć wiele perspektyw opisu.

Udostępnij