Przedstawienia

Udostępnij

 

Przedstawienia to nie tylko spektakle teatralne, lecz także przedstawianie bieżących spraw i problemów. To autonomiczna rubryka „Dialogu” istniejąca wyłącznie w internecie. Teksty pisane specjalnie do Przedstawień będą ukazywać się kilka razy w miesiącu.

 

Stanisław Godlewski

Najprawdopodobniej będę miał raka. Tak przynajmniej wynika z wyliczeń stosowanych przez Sebastiana Pawlaka w Onko Weroniki Szczawińskiej. Pawlak mówi, że według statystyk co trzecia osoba będzie miała nowotwór. Wskazuje wtedy palcem na widzów: „i ty”, „i pani”, „i pan”.

Karolina Pawłoś, Paweł Banaszczyk oraz Natalia Siedlecka, Emilia Stefaniak, Emilia Wójcik

Pięć piosenek o przemocy w teatrze. Śpiewają odważnie, z zaciśniętym gardłem, nieporadnie, z wyczuwalną tremą. Historie dotyczą ich samych, więc stres jest uzasadniony. Piosenki poświęcone są zarobkom w teatrze, dyrektorom teatrów, którzy sami u siebie reżyserują; „polskim Janom Fabrom”, pedagogom niereagującym na przemoc i „wszystkim kodeksom instytucji kultury i uczelni artystycznych w Polsce, które nie działają”. Spektakl to bardziej punkrockowy koncert z elementami detektywistycznymi.

Rozmowa Zuzanny Berendt, Macieja Guzego, Anny Majewskiej, Ady Ruszkiewicz, Idy Ślęzak i Weroniki Wawryk

ŚLĘZAK: Projekt „Biopolis” to stworzony przez was, czyli Pracownię Kuratorską, cykl trzech rezydencji badawczo-artystycznych organizowanych od sierpnia 2019 do listopada 2020 roku. Każda rezydencja zakładała współpracę między artystkami oraz badaczkami, która miała na celu eksplorację naturokulturowego środowiska miejskiego. Ale zacznijmy od początku: skąd wzięła się idea Pracowni Kuratorskiej?

Wiktoria Tabak

Wstyd w reżyserii Małgorzaty Wdowik nie jest heroiczną opowieścią o przełamywaniu barier klasowych i imponującym awansie społecznym zwieńczonym sukcesem w neoliberalnym rozumieniu. Nie jest próbą przepisania Powrotu do Reims na lokalny kontekst, chociaż reżyserka czytała książkę Didiera Eribona i dała ją do przeczytania swojej matce. Nie jest historią pozbywania się toksycznego pierwiastka wstydu stojącego na drodze do pełni szczęścia. I nie jest spektaklem resentymentalnym. 

Agata M. Skrzypek

Expiria to solo Agnieszki Kryst, współtworzone przez zespół kobiet – Agatę Siniarską (dramaturgia), Agatę Skwarczyńską (kompozycja przestrzeni, reżyseria świateł) i Justynę Stasiowską (kompozycja dźwięku).

Rozmawiają: KACZOREK OLKS, KORNEL, SIWA, ZOF

Temat niebinarności stał się, by tak rzec, modny. Queerowa aktywistka Margot, określając się jako osoba niebinarna wprawiła jednych w konfuzję, innych w euforię, a jeszcze innych we wściekłość. O niebinarności wypowiadały się osoby wrogo nastawione do samego pomysłu, że płeć może być czymś negocjowalnym i wykraczającym poza binarny podział, a przede wszystkim osoby normatywne, przyglądające się osobom niebinarnym z dystansu i z nieufnością. „Zamiast polemizować z takimi tekstami, lepiej byłoby oddać głos niebinarnym.

Udostępnij