Numer 3/2018 (736)

Udostępnij

Zabrać głos

Dama z łasiczką

Elżbieta Chowaniec

Opowieść zainspirowana biografią Simony Kossak, badaczki i popularyzatorki życia zwierząt. Potomkini artystycznej rodziny nie spełniła pokładanych w niej nadziei i zaszyła się w Puszczy Białowieskiej, bo wśród saren i dzików była szczęśliwsza niż wśród ludzi. Autorka sięga po ciekawy chwyt formalny, rozpisując postaci Simony i jej bliskich między różne zwierzęta. W ten sposób wypełnia do pewnego stopnia przesłanie swojej bohaterki, by spróbować wykroczyć poza człowieczeństwo i oddać głos mieszkańcom Puszczy.

Zabrać głos jako zwierzę

Rozmowa z Elżbietą Chowaniec

Piekło matek

Monika Żółkoś

Niezwykle mocny głos sprzeciwu wobec ideologizacji i instytucjonalizacji macierzyństwa przychodzi od autorki sytuującej się w samym środku życia literackiego dwudziestolecia międzywojennego. Czytana dzisiaj twórczość teatralna Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej odsłania swoje publicystyczne ostrze, brzmi gorzko i przenikliwie. Macierzyństwo jest być może największym tematem jej dramatów, który wciąż jeszcze nie wybrzmiał wystarczająco mocno.

„Pani prokurator”, czyli o resentymencie

Agata Łuksza

Dramat Pani prokurator Marii Morozowicz-Szczepkowskiej jest nie tyle tekstem zapomnianym, ile kompletnie nieznanym, który – prawdopodobnie – nigdy nie opuścił szuflady biurka autorki. Jest to bowiem tekst, który bezpośrednio i wyraziście pokazuje patologie reżimu stalinowskiego w Polsce wczesnych lat pięćdziesiątych.

Wynurzenia

Explosion

Pedro Pereira

Pogoda na jutro

Można

Rozmowa z Karoliną Ochab

Niekonsekwencja

Rozmowa z Maciejem Nowakiem

Kolejne rozmowy z cyklu Pogoda na jutro o sytuacji polskiego teatru w kontekście sytuacji społecznej i polityki kulturalnej państwa.

Nawozy sztuczne

Zewnętrzna, wewnętrzna

Tadeusz Nyczek

Zawsze wojna

Front

Krzysztof Bizio

Pięć scen, w każdej dwóch mężczyzn i trzeci, który milczy albo tylko się o nim rozmawia. Różne scenerie i sytuacje: na komisariacie, przed pogrzebem, po rozmowie o pracę, w domku letniskowym, w opuszczonym hangarze. I pięć studiów przemocy, do której dochodzi z absurdalnych niekiedy powodów. Dramatopisarz Krzysztof Bizio kolejny raz, przy użyciu minimalistycznych ale wyrazistych środków, bada anatomię konfliktu.

Poprawność społeczna

Rozmowa z Krzysztofem Biziem

Homo agresor?

Beata Popczyk-Szczęsna

Krzysztof Bizio tworzy teatr minimalny, teatr spotkania dwóch, może trzech osób, które w małej, zamkniętej przestrzeni prowadzą przyziemne rozmowy bądź podejmują zdecydowane, nasycone agresją akty działania.

Po bandzie

Czy ktoś widział ironicznego nacjonalistę?

Marek Beylin

Scena rosyjska

Kurtyna z napisem „Putin”

Marina Dawydowa

Przełożyła Agnieszka Lubomira Piotrowska

Od pewnego czasu Kiriłł Sieriebriennikow jest już nie tylko reżyserem, ale też symbolem nowego rosyjskiego teatru. A jego „sprawa” – to pryzmat, przez który można, przy odrobinie dobrej woli, przejrzeć wszystkie polityczne, ekonomiczne i estetyczne problemy Rosji.

Wizyta (Wizit)

Irina Waśkowska

Przełożyła Agnieszka Lubomira Piotrowska

Nie wiemy, czy bohaterka tego monodramu prowadzi rozmowę z bliską osobą, z psychoanalitykiem, czy może się modli. W poetyckiej emfazie, podobnej często do Pieśni nad Pieśniami, opowiada o kolejnych doświadczeniach dojrzewania, a przede wszystkim o seksualności. Czy w młodości była ofiarą? Jak tamto przeżycie odbiło się na jej dorosłości?

Ciemno – spać, jasno – uciekać

Pawieł Rudniew

Przełożyła Agnieszka Lubomira Piotrowska

O Irinie Waśkowskiej, która w swojej twórczości podejmuje wyraziste tematy kobiece. Najpoważniejszym konfliktem w jej ujęciu jest więdnięcie i obumieranie kobiecego ciała w kontekście kontroli i opresji, zakazu miłości i niemożności życia bez oglądania się na innych.

Mama (Mama)

Asia Wołoszyna

Przełożył Krzysztof Tyczko

Dla bohaterki tego monodramu każde urodziny są powodem do szczególnego rodzaju wyrzutów sumienia. Gdy miała kilka lat jej matka umarła na raka zostawiając serię listów do odczytywania przez kolejne lata, a dniu urodzin córki. To przede wszystkim życzenia, ale także spis wyobrażeń matki dotyczących życia bohaterki. A to, co sobie wyobrażała i czego życzyła matka bohaterki, znacząco różni się od rzeczywistości.

Antydoc tragedia

Maryla Zielińska

Asia Wołoszyna, autorka dramatu Mama, pisała tę sztukę w kryzysowym momencie swojego życia zawodowego, gdy zastanawiała się, czy to, co robi ma sens. Chciała sprawdzić się w jakimś eksperymencie, nowej formie, odmiennym języku. Pomyślała o dramacie dokumentalnym, ale skonstruowanym z fikcji, tak by literacka kreacja wydała się z życia wyjętym kawałkiem w stylu Teatru.doc.

Czego ona znowu chce?

Szaleństwo Ofelii, jako strukturalne przekształcenie sceny publicznej

Ewa Majewska

Śledząc poczynania Ofelii w performansie Zorki Wollny, podążamy nie tylko za działaniem systemu przedstawiania, ale doświadczamy też problemów i ograniczeń  politycznej reprezentacji, odnajdujemy w sobie i w innych wszystkie te porzucone, ośmieszone, odizolowane i zrozpaczone kobiety, które starcia ze społecznymi normami płci doświadczają jako zderzenia z niemożliwym do pokonania przeciwnikiem.

Emancypacyjny gniew

Paulina Trzeciak

Struktura spektakli Marty Ziółek przybiera formę zbioru różnych, fragmentarycznych, ale powiązanych ze sobą kompozycji ruchowych. Wychodzące poza medium tańca performanse przenikają się z kontekstami społeczno-kulturowymi i tym samym przedstawienia sytuują się na styku rozmaitych dyscyplin. Cztery spektakle Marty Ziółek – Zrób Siebie, TO, So Emotional i Pixo to podróż po codziennych doświadczeniach późno-kapitalistycznej rzeczywistości.

Varia

Konteksty: bajka o estetyce i poglądach

Olga Byrska

O dyskusji we francuskiej prasie dotyczącej kontrowersyjnej propozycji wydania antysemickich pamfletów Céline'a.

Nowe sztuki

Audrey Schebat La Perruche

Ibrahim Amir Homohalal

Florian Zeller Le Fils

Z afisza

Contents

 

 

Udostępnij